Bütün optik disklerde temel bir başka ayrım da Kaydedilebilir (recordable) disk ile kayıtlı olarak üretilen (pre-recorded) diskler arasındaki ayrımdır. Aslında görüntü olarak bunlar birbirlerine çok benzeseler bile teknik olarak çok farklıdırlar. Kayıtlı olarak üretilen bir diskte bilgi doğrudan plastik tabakaya işlenmiştir, sonradan silinemez, ekleme yapılamaz. Bu yöntem ile üretilen disklerde çukur(pit)ların geometrisi çok düzgündür, dolayısı ile okuyucu cihazlar okumamazlık edemez. Bu yönteme fabrikasyon üretim yöntemi (replication) diyoruz.

Kaydedilebilir disklerde ise bir veya daha fazla ışığa duyarlı tabaka vardır. Ve bilgi ışıkla bu tabakalarda çukurlar açmak suretiyle kayıt altına alınmış olur. Bu tabakalar reçine benzeri yumuşak tabakalardır, üstten de çizilseler bozulurlar, güneş ışığını görecek şekilde kalırlarsa kayıt yüzeyi deforme olur, kaydı okunamaz hale gelir ve en önemlisi ışık ile yakarak oluşturduğunuz çukurların geometrisi çok düzgün değildir, okuyucuların bir kısmı okuyabildiği halde ciddi bir bölümü de diski okuyamaz. Birebir çoğaltım yönteminin bir adı “Yakma-Burning” diğer adı da “duplication”dır.

O yüzden Fabrikasyon çoğaltım ile birebir çoğaltımda kalite farkı karşılaştırılamayacak kadar fazladır. Birisi (yani fabrikasyon çoğaltım) elinizde tuttuğunuz derginin baskı kalitesini ve nefasetini barındırırken diğeri (birebir kopyeleme) fotokopisi gibidir. Zaten bu yöntemleri kalitesi ile değil de ihtiyaçlara göre karşılaştırmak lazım gelir. Fabrikasyon yöntemde başlangıçta sabit maliyetler vardır ve fakat disk başına birim üretim maliyeti daha düşüktür. Birebir yöntemde sabit başlangıç maliyeti yoktur ama disk başına birim üretim maliyeti daha fazladır. Daha somut açıklayacak olursak yaklaşık olarak 1.000 adetten az üretimlerde birebir yöntem, 1.000 adetten fazla çoğaltımlarda fabrikasyon yöntem daha ekonomiktir.